Objawy dermatologiczne:
rumień wędrujący
naciek limofocytarny
rumień mnogi EM
Objawy neurologiczne:
brak
Objawy reumatyczne:
brak
Objawy inne:
podwyższona temperatura
zmęczenie
osłabienie
Stadium drugie – wczesne rozsiane:

Objawy dermatologiczne:
rumień EM
rumień mnogi EM
niezłośliwy chłoniak skóry
Objawy neurologiczne:
zapalenie opon mózgowych
porażenie nerwów wzrokowych
stan zapalny mózgu
schorzenia neurologiczno-psychiatryczne
stan zapalny regionów nerwowych
Objawy reumatyczne:
stan zapalny stawów
bóle mięśni i stawów
Objawy inne:
zapalenie mięśnia sercowego
zapalenie spojówek, tęczówki, źrenicy
szum w uszach
bóle mięśnia sercowego
Stadium trzecie – późne rozsiane, przewlekłe:

Objawy dermatologiczne:
zanikowe zapalenie skóry ( chroniczne )
zmiany skórne wraz ze zmianami tkanki tłuszczowej
Objawy neurologiczne:
bóle nerwowe poszczególnych części ciała
zapalenie mózgu
zaburzenia pamięci
zaburzenia psychiczne
stan zapalny naczyń krwionośnych
niedowład
Objawy reumatyczne:
zaburzenia czucia
zapalenie stawów
stan zapalny mięśni
stan zapalny tkanki łącznej i szpiku kostnego
symptomy podobne do fibromyalgii
Objawy inne:
zapalenie uszu
zapalenie spojówek, tęczówki, źrenicy
zapalenie nerwów wzrokowych
przewlekłe zmęczenie

CZYM JEST AUTYZM?

Autyzm jest zaburzeniem neurorozwojowym wieku dziecięcego. Manifestuje się ono zaburzeniem rozwoju dziecka,  prowadzącym do poważnych zmian w jego zachowaniu i psychice.  Dzieci nim dotknięte najczęściej rodzą się zdrowe i rozwijają zupełnie normalnie do około 1-3 roku życia, kiedy to ich rozwój zatrzymuje się lub wręcz cofa. Często pierwszym objawem, który budzi zaniepokojenie rodziców brak reakcji dziecka na polecenia. Wkrótce za tym objawem idą kolejne – dziecko traci zasób słów, które zdobyło, traci umiejętności, których się nauczyło, nie zwraca uwagi na otoczenie, przestaje patrzeć w oczy, przestaje się bawić, sprawia wrażenie że nie zdaje sobie sprawy z tego, co dzieje się wokół niego.  Brak kontaktu z dzieckiem, brak możliwości dotarcia do niego jest tym tragiczniejszy, jeśli staje się ono agresywne, pobudzone, całymi dniami krzyczy lub wydaje z siebie dziwne  dźwięki, nie śpi w nocy. Widać, że cierpi, lecz nie wiadomo co je boli ani jak mu pomóc. Jest to tak zwany regres.

W tym momencie rozpoczyna się prawdziwa tragedia rodziny, której życie nieodwołanie się zmienia. Ukochany malec zmienia się nie do poznania. Brak możliwości kontrolowania jego zachowań sprawia, że nie można wyjść z nim do sklepu ani na spacer, że trudno sprawować nad nim pieczę w domu. W większości przypadków prowadzi to do całkowitego wyłączenia się jednego z rodziców z życia zawodowego.

W miarę jak dziecko dorasta,  sytuacja robi się coraz trudniejsza.

Pacjenci, którzy są zbyt agresywni lub zbyt nieświadomi zostają najczęściej pensjonariuszami domów opieki społecznej.

Psychologia zna wiele interwencji, które wcześnie zastosowane mogą przynieść efekty i poprawić funkcjonowanie u dzieci z autyzmem, niemniej jednak jedynie medyczne leczenie przyczynowe połączone z dobrze dobraną terapią przynosi prawdziwie dobre efekty.

Medycyna  do niedawna nie rozumiała zupełnie mechanizmów leżących u podłoża autyzmu. Z uwagi na to, że diagnoza ta ma naturę opisową, nie przyczynową i zastrzeżona była jedynie dla psychologów i psychiatrów wśród lekarzy utarło się przeświadczenie, że tej choroby się nie leczy.  To właśnie stwierdzenie słyszą najczęście zdesperowani rodzice, przychodzący do lekarzy po pomoc.

Dzisiejsza nauka nie zna jeszcze dokładnej odpowiedzi na pytanie co wywołuje autyzm, jednak identyfikuje już wiele mechanizmów, które leżą jego podłoża i wiele problemów medycznych, na które cierpią pacjenci z autyzmem. Możemy już je leczyć, wpływając równocześnie na przebieg autyzmu. Nierzadko możemy odwrócić jego bieg i przywrócić rodzicom ich utracone dzieci.

Obecnie medycyna postrzega autyzm jako chorobę ciała, której rezultatem są zaburzone funkcje mózgu a nie, jak dawniej, jako chorobę samego mózgu.

AUTYZM W UJĘCIU MEDYCZNYM

Autyzm uznawany jest obecnie za wieloczynnikową chorobę środowiskową o podłożu genetycznym. Oznacza to, że na pewne wrodzone cechy metaboliczne nakładają się czynniki środowiskowe, które mogą działać spustowo, wyzwalając mechanizmy prowadzące do powstania w układzie nerwowym zaburzeń, przejawiających się jako autyzm. Klinicznia heterogenność tej choroby prowadzi do prób wyłonienia różnych podgrup dzieci dotkniętych autyzmem, w zależności od czynnika spustowego oraz stopnia nasilenia chorób współistniejących.

Oczywiście, w gronie dzieci autystycznych zdarzają się także pacjenci  z rzadkimi chorobami uwarunkowanymi genetycznie, niemniej jednak w większości przypadków nie rozpoznaje się uszkodzenia konkretnego genu.

Udział czynników genetyczny i epigenetycznych w etiopatogenezie autyzmu jest szeroko dyskutowany. Wiele prac badawczych koncentruje się obecnie wokół udziału chorób mitochondrialnych w grupie dzieci nim dotkniętych.

Szeroko dyskutowane są jednak inne czynniki, takie jak zakaźne, zatrucie toksynami środowiskowymi, autoimmunologiczne, bloki metaboliczne i inne. Musimy je brać pod uwagę oceniając przyczynę regresu u każdego z pacjentów z autyzmem.

Pomimo tak dużej heterogenności etiopatologicznej, istnieje grupa zaburzeń medycznych wspólnych dla większości autystyków.

Są nimi:

1)   Zaburzenia funkcjonowania przewodu pokarmowego

2)   Zaburzenia detoksyfikacji wątrobowej i związane z nimi zatrucie organizmu endotoksynami z jelit (amoniak, merkaptany, alkohole endogenne,opiaty) oraz toksynami środowiskowymi, wśród nich metalami ciężkimi i ksenotoksynami

3)   Zaburzenia funkcjonowania układu immunologicznego

4)   Podwyższony stres oksydacyjny i nitrozacyjny, prowadzący do uszkodzeń DNA mitochondrialnego a także do nasilonych procesów destrukcji tkankowej

5)   Przewlekłe procesy zapalne i degeneracyjne

6)    Zaburzenia neuroprzekaźników w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN)

Na ten najczęściej występujący, złożony obraz medyczny, nakładają się czynniki dodatkowe, które muszą być rozpoznawane i diagnozowane indywidualnie.

Są nimi przewlekłe zakażenia, zarówno wirusowe jak i bakteryjne,

indywidualne zaburzenia metaboliczne np. szlaków takich jak metylacja lub siarkowanie, niedoczynność gruczołów wydzielania wewnętrznego, takich jak tarczyca czy nadnercza i inne.

Przy tak dużej ilości problemów medycznych pacjent z autyzmem może stanowić prawdziwe wyzwanie w praktyce lekarskiej. Jednak przy zintegrowanym i całościowym podejściu medycznym leczenie, pod warunkiem że rozpoczęte jest dostatecznie wcześnie od momentu regresu, może przynieść bardzo dobre rezultaty.

Zintegrowane podejście do leczenia autyzmu powinno opierać się na  podstawowych zasadach:

1)   Leczenie przewodu pokarmowego

2)   Wspomaganie procesów detoksyfikacji

3)   Uzupełnianie niedoborów (wchodzi w to również wyrównywanie zaburzeń metabolicznych oraz poprawa pojemności oksydacyjnej osocza)

4)   Immunomodulacja

5) Regeneracja

Dodatkowo, w oparciu o indywidualną diagnozę, należy rozważyć leczenie zakażeń współistniejących, suplementację brakujących hormonów itp.

ROLA PRZEWODU POKARMOWEGO W ETIOPATOGENEZIE AUTYZMU

Przewód pokarmowy pełni szczególną rolę w etiopatogenezie i w przebiegu autyzmu.

Statystyki podają, że stan zapalny jelit może dotyczyć nawet do 70%  pacjentów z tą diagnozą. Objawiają się zazwyczaj one zaparciami lub biegunkami, choć wielokrotnie szczegółowa analiza parametrów zapalnych stolca wykrywa zmiany zapalne w przewodzie pokarmowym nawet u tych dzieci, które na pierwszy rzut oka nie zdradzają ich objawów. Podwyższone parametry stanu zapalnego, takie jak laktoferryna, lizozym, kalprotektyna są powszechne w grupie pacjentów autystycznych. Na ogół towarzyszy im obniżona produkcja sekrecyjnej immunoglobuliny A, lub odwrotnie, nasilone procesy alergiczne w jelicie z towarzyszącym im znacznym podwyższeniem tego parametru.

Pacjenci którzy nie potrafią się komunikować często reagują na ból trzewny agresją lub autoagresją.

Leczenie przewodu pokarmowego ma więc w większości przypadków najbardziej bezpośredni wpływ na zachowanie pacjentów.

To właśnie w jelitach powstaje większość niezwykle aktywnych endotoksyn, które oddziaływują na mózg, zmieniając przekaźnictwo nerwowe, powodując degenerację neuronów oraz nadmierną aktywację receptorów w mózgu. Endotoksyny pochodzenia jelitowego mogą być odpowiedzialne za obrzęk astrocytów obserwowany w badaniach obrazowych mózgów pacjentów dotkniętych autyzmem.

Do toksyn tych należą amoniak, arabinitol, kwas propionowy, kwas hippurowy, p-cresol, powstające w procesie fermentacji  powodowanym przez drobnoustroje.

Dysbioza jest bardzo częstym zjawiskiem u pacjentów autystycznych.

Dość powszechnie sądzi się, że główną jej przyczyną są drożdżaki z rodzaju Candida, jednak problem ten jest bardziej złożony, gdyż w praktyce spotykamy się z mieszanką grzybów drożdżopodobnych oraz bakterii chorobotwórczych, nasilających procesy gnilne.

Należą do nich antybiotykooporne szczepy bakterii tlenowych i beztlenowych. Wśród nich należy wspomnieć gatunki produkujące enzym ureazę, rozkładający białka pokarmowe do amoniaku, takie jak Klebsiella, Pseudomonas, Citrobacter, Proteus. Osobna wzmianka należy się szczepom, które dodatkowo mają zdolność do wywoływania procesów autoimmunologicznych skierowanych przeciwko białkom podstawowym mieliny, więc tym samym powodują reakcje autoagresji, skierowane przeciwko Ośrodkowemu Układowi  Nerwowemu gospodarza.

Wiele z tych mikroorganizmów ma zdolność do tworzenia biofilmów.

Formowanie się matrycy biofilmu ma na celu ochronę mikroorganizmów (tworzących biofilm) przed degradacyjną działalnością czynników środowiskowych, w tym na działanie antybiotyków.

Złożona struktura biofilmu i odmienne cechy fizjologiczne drobnoustrojów go tworzących są przyczyną ich wysokiej oporności na działanie różnych czynników bójczych, co stwarza szczególne wyzwanie dla efektywnego leczenia.

Powszechnie wiadomo, że bakterie symbiotyczne uczą nasz układ odpornościowy tolerancji oraz wytwarzają ważne dla życia witaminy, przede wszystkim witaminy B  z B12 na czele a także biotynę i witaminę K.

Drobnoustroje dysbiotyczne natomiast konkurują z organizmem gospodarza, pozbawiając go wielu ważnych składników odżywczych.

Bakterie te także potrafią wytworzyć fałszywe neuroprzekaźniki oraz inne groźne substancje, mające bezpośredni wpływ halucynogenny na mózg, np. substancje podobne budową do benzodiazepin. Także wytwarzane w jelicie alkohole endogenne w sytuacji upośledzonej detoksyfikacji wątrobowej wydają się mieć znaczący wpływ na funkcje poznawcze.

Z toksyn bakteryjnych produkowanych w jelicie najlepiej poznany jest amoniak. W literaturze opisanych jest wiele przypadków pacjentów autystycznych z hyperamonemią, czyli nadmiarem amoniaku w surowicy krwi. Przy prawidłowo funkcjonującej wątrobie amoniak detoksyfikowany jest w cyklu mocznika, jednak w pewnych warunkach pojemność detoksyfikacyjna wątroby jest zbyt mała (np. w wadach wrodzonych cyklu mocznika, lub w sytuacji zmniejszonej ilości czynnego miąszu wątrobowego) dochodzi do tego, że ta śmiertenie niebezpieczna neurotoksyna atakuje mózg, powodując zaburzenia świadomości, utratę przytomności, wymioty i drgawki.

Jednym ze sposobów na zmniejszenie ilości krążącego amoniaku jest zmiejszenie jego produkcji przez bakterie jelitowe.

Dlatego walka z dysbiozą stanowi jeden z najważniejszych punktów leczenia autyzmu.

Ważną w niej rolę odgrywa suplementacja dobranych i efektywnie działające probiotyki. Regularne stosowanie probiotyków jest koniecznością w leczeniu dysbiozy jelitowej jednakże nie wystarczą one same w sobie.

W walce tej  poza konwencjonalnymi lekami biobójczymi przydatne są środki naturalne o właściwościach przeciwgrzybiczych i przeciwbakteryjnych. Należy je stosować stale i zmieniać co kilka miesięcy, by bakterie nie przyzwyczaiły się do nich.

Wśród preparatów naturalnych należy wymienić tu kwas kaprylowy, wyciąg z orzecha czarnego, Cat’s Claw, Berberine, Uva Ursi, Olive Leaf Oil. Pomimo silnych właściwości biobójczych preparaty oparte o Grapefruit Seed Extract są u dzieci autystycznych przeciwwskazane z uwagi na to, że blokują one czasowo Cytochrom P450, którego obniżona aktywność i tak jest dużym problemem w tej grupie pacjentów

Ważnym elementem walki z biofilmem jest podawanie enzymów, które mają na celu strawienie jego polisacharydowo-glikoproteinowej podstawy.

Enzymy w leczeniu pacjentów autystycznych ważne są tym bardziej, że u wielu z nich występuje dodatkowo niewydolność enzymatyczna trzustki,  i związane z nią zaburzenia trawienia pokarmów, a także wrodzone niedobory enzymatyczne. Do krwi przedostają się wówczas gliado- i kazomorfiny, czyli niestrawione białka pochodzące z mleka krowiego oraz glutenu, które mają budowę podobną do opiatów. W sytuacji nieszczelnego jelita wchłaniają się one do krwi, nasilając nieprawidłową odpowiedź immunologiczną i powodując zaburzenia poznawcze poprzez bezpośrednie oddziaływanie na mózg.

Suplementacja trzustkowymi enzymami trawiennymi pomaga rozwiązać te problemy. Dodatkowo przydatne są enzymy roślinne, takie jak bromelaina czy papaina, które wykazują właściwości przeciwzapalne.

Przewlekłe procesy zapalne prowadzą do tzw”zespołu cieknącego jelita” w którym dochodzi do wzmożonej przepuszczalności zmienionej zapalnie błony śluzowej. Prowadzi to z jednej strony do wzmożonego wchłaniania nieprawidłowych cząsteczek ze światła jelita do krwioobiegu, z drugiej strony do ucieczki elektrolitów do światła jelit.

Procez zapalny, zwłaszcza poprzez Interleukinę IL-1 zaburza transport i metabolizm L-glutaminy przez komórki nabłonka jelit. Glutamina pełni rolę paliwa dla enterocytów, więc suplementacja nią jest kluczowa dla procesów ich regeneracji.  Wzmaga ona także adhezję międzykomórkową, pełniąc w ten sposób bezpośrednio rolę uszczelniającą jelita. Glutamina jest także niezbędna zarówno dla produkcji śluzu jelitowego i sekrecyjnej Immunoglobuliny typu A. Suplementacja dużymi dawkami glutaminy pomaga przywrócić zdrowie wyściółce jelita cienkiego.

Powyższe działanie, podobnie jak zdolność glutaminy do prewencji translokacji bakterii z jelita do krwioobiegu została potwierdzona przez znaczącą liczbę badań naukowych prowadzonych zarówno na zwierzętach jak i na ludziach.

Drugą godną wspomnienia substancją przeciwzapalną i regulacyjną  o podobnym działaniu jest N-Acetyloglukozamina. Najnowsze badania naukowe wykazują, że N-Acetylglukozamina wykazuje działanie hamujące autoagresję układu immunologicznego przeciwko zdrowym tkankom, więc  użyteczna jest w leczeniu chorób autoimmunologicznych takich jak Inflammatory Bowel Disease,  MS czy cukrzyca typu 1

W leczeniu jelit u pacjentów autystycznych niezwykle ważna jest walka z zaparciami, które pogarszają stan pacjentów poprzez zaleganie toksyn w jelicie a co za tym idzie gorsze ich wchłanianie.

Zaparcia te często są typu spastycznego, więc suplementacja magnezem, zwłaszcza w postaci cytrynianu i glicynianu jest niezwykle pomocna.

Związek glicynianu magnezu ma tę dodatkową zaletę, iż glicyna pomocna jest w koniugacji wątrobowej toksyn bakeryjnych pochodzących z jelita.

Laktuloza jest znanym środkiem regulującym pracę jelit, pomaga także ona w detoksyfikacji z amoniaku i przestraja florę jelitową z proteolitycznej na sacharolityczną. Jednak jej silne właściwości przeczyszczające wiążą się często z dodatkowymi dolegliwościami ze strony przewodu pokarmowego a zdolność do zakwaszania stolca może podrażniać i tak zmienioną zapalnie błonę śluzową, więc należy stosować ja z rozwagą.

W leczeniu zaparć pomocne są także preparaty ziołowe na bazie  Slippery Elm, Cascara Sagrada do stosowania doraźnego a także Triphala. Ta ostatnia jest również niezwykle pomocna przy biegunkach, pełniąc rolę regulacyjną i ściągającą na przewód pokarmowy.

Przed rozpoczęciem leczenia warto wykonać badania stolca, które pomogą w ocenie wrażliwości szczepów bakteryjnych oraz ocenią stopień nasilenia stanu zapalnego.

Dieta jest również ważną składową leczenia przewodu pokarmowego, jednak dieta u dzieci autystycznych  jest niezwykle obszernym tematem, zdecydowanie przekraczającym ramy tego artykułu i zasługuje niewątpliwie na szersze omówienie. Dobranie diety  z jednej strony nastręcza duże trudności, gdyż wiele z tych dzieci samoogranicza przyjmowanie pokarmów a niedożywienie i zanik masy mięśniowej prowadzą do nasilenia objawów encefalopatii, z drugiej strony eliminacja potencjalnie szkodliwych pokarmów niejednokrotnie sama w sobie prowadzi do znacznej poprawy.

Najbardziej rozpowszechniona w leczeniu autyzmu jest dieta bezmleczna i bezglutenowa, która zyskała wielu zwolenników z uwagi na dużą skuteczność. Opiera się ona o teorię opiatów wspomnianą powyżej.

W celu oceny ewentualnego narażenia na opioidy można wykonać badanie moczu, określające ilościowo i jakościowo nieprawidłowe peptydy.

W każdym przypadku warto dietę taką wprowadzić tytułem próby, jednak zawsze powinna ona być poprzedzona testem tolerancj glutenu i testami alergicznymi.

Należy pamiętać, że każda dieta eliminacyjna jest zubożona, powinna być więc prowadzona pod okiem specjalisty i uzupełniana odpowiednią suplementacją – np. eliminując mleko powinniśmy uzupełniać wapń a w przypadku eliminacji ziaren zbóż musimy uzupełniać witaminy z grupy B.

Szczególną grupę pacjentów stanowią ci, u których podwyższony jest poziom amoniaku we krwi, gdyż w ich przypadku należy precyzyjnie monitorować podaż protein w diecie. Jest to szczególnie ważne z uwagi na rozpowszechnienie wśród rodziców różnego rodzaju interwencji dietetycznych, takich np jak dieta specyficznych węglowodanów, w której ogranicza się węglowodany złożone i w zamian podnosi się podaż białka. Nadpodaż białka w przypadku pacjentów z hyperamonemią może prowadzić do znacznego pogorszenia objawów.

Rolą lekarza, zajmującego się dzieckiem autystycznym jest zwrócenie uwagi na właściwe zbilansowanie interwencji dietetycznej. Najlepiej sprawdza się tu model, oparty na bazie współpracy lekarza z dietetykiem.

POPRAWA DETOKSYFIKACJI WĄTROBOWEJ

DETOKSYFIKACJA

Od wielu lat badacze próbujący rozwiązać zagadkę autyzmu podkreślają rolę rosnącego zanieczyszczenia środowiska i związanego z nim narażenia na toksyny środowiskowe. Pierwsze teorie dotyczące autyzmu jako choroby środowiskowej dotyczyły możliwego zatrucia rtęcią, pochodzącą ze szczepionek jako głównego czynnika etiologicznego. Dziś wiemy, że problem autyzmu jest o wiele bardziej złożony, niemniej jednak zaburzenie szlaków detoksyfikacji i związana z nimi akumulacja toksyn środowiskowych w organizmie wydaje się odgrywać olbrzymią rolę zarówno w etiologii tej choroby jak i w możliwych komplikacjach jej przebiegu.

Większość procesów detoksyfikacyjnych odbywa się w wątrobie.

Dlatego też prawidłowa ochrona komórki wątrobowej pełni szczególną rolę w oczyszczaniu z toksyn.

Nieprawidłowo funkcjonujące detoksyfikacja wątrobowa jest jedną z głównych przyczyn oddziaływania na mózg endotoksyn.

Zdrowa wątroba stanowi filtr dla przenikających z jelit substancji psychoaktywnych, jednakże w warunkach, gdy jej zdolność detoksyfikacyjna jest przekroczona, dochodzi do podwyższenia poziomu tych substancji we krwi i do przeniknięcia ich przez barierę krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, w skutek czego mózg zalewany jest zarówno przez fałszywe neuroprzekaźniki (np Indolyl-acrolyl-glycine lub quinolinate, pochodzące z tryptofanu) bądź niszczony przez związki takie jak merkaptany czy amoniak.

Wielu badaczy podkreśla zatrucie metalami ciężkimi u dzieci autystycznych. Zagadnienie to zasługuje na szersze  omówienie, niemniej jednak podatność na zatrucie metalami ciężkimi związana jest niewatpliwie z obniżoną produkcję metallothionein w wątrobie i nadbudowa toksyn środowiskowych w organizmie, spotykana w tej grupie pacjentów, związana jest bezpośrednio z zaburzeniami detoksyfikacji wątrobowej.

Dlatego utrzymanie zdrowia komórki wątrobowej oraz prawidłowej produkcji żółci są kluczowe w leczeniu pacjenta z autyzmem. Pomocne są w tym substancje takie jak Phosphatidylserine i Phosphatidylcholine, które nie tylko pełnią rolę osłonową dla hepatocytu, ale także poprawiają zdrowy przepływ żółci. Substancje te pełnią podwójnie ważną rolę, gdyż sprzyjają regeneracji neuronów w mózgu.

Ważną rolę dla zdrowia wątroby pełnią witaminy z grupy B, cynk (niedobór cynku jest często związany z większym narażeniem na wystąpienie procesów włóknienia wątroby, podobnie zresztą jak niedobór witaminy A) a także preparaty na bazie wyciągów ziołowych, zawierające sylimarynę (Milk Thistle).

Cynk zapobiega również wchłanianiu miedzi w przewodzie pokarmowym i sprzyja indukcji białek przenoszących metale (metallothionein) przez komórkę wątrobową

Uzupełnianie glutationu z jednej strony ułatwia detoksyfikację, z drugiej strony poprawia rezerwę oksydacyjną surowicy krwi.

Podobnie działa suplementacja N-Acetylocysteiną (NAC), ta ostatnia nie powinna jednak być podawana dopóki współistnieje dysbioza jelitowa, gdyż może ją nasilać.

UZUPEŁNIANIE NIEDOBORÓW ORAZ LECZENIE MITOCHONDRIALNE

Problemy z niedoborami substancji odżywczych są wśród pacjentów autystycznych bardzo powszechne. Wynikają one bądź ze wspomnianych wyżej problemów żołądkowo-jelitowych, bądź z innych chorób leżących u podłoża autyzmu, takich jak choroby mitochondrialne lub bloki metaboliczne.

Bloki metaboliczne są to sytuacje, w których na skutek enzymów, niezbędnych w zachodzących stale cyklach biochemicznych zachodzących w organizmie.

Niedobory te mogą być wrodzone, ale często są efektem blokady enzymatycznej np. enzymów cyklu Krebsa przez toksyny środowiskowe, takie jak metale ciężkie, wśród nich rtęć. Enzymy te mogą także mieć osłabioną aktywność na skutek niedoboru aktywujących je kofaktorów, do których należą mikroelementy takie jak cynk lub selen.

W przypadku bloków metabolicznych właściwym sposobem ich obejścia jest odpowiednio dobrana suplementacja: np. suplementacja kwasu tetrahydrofoliowego zamiast foliowego u osób z deficytem MTHFR (Methylene Tetrahydrofolate Reductase). Mutacja MTHFR jest częsta wśród dzieci autystycznych, podobnie zresztą jak inne zaburzenia procesów metylacji.

Wśród donorow grupy metylowej u dzieci autystycznych szczególną rolę pełni  witaminy B12 w formie metylowanej (methylcobalamina)

Witamina B12 sama w sobie jest absolutnie kluczowa dla funkcji układu nerwowego. Forma metylowana ma także tę przewagę nad innymi formami kobalaminy, że jest to forma endogennie występująca w mózgu.

Pewna podgrupa dzieci autystycznych wykazuje bardzo wysokie zapotrzebowanie na witaminę B6. Zapotrzebowanie na witaminę  B6 powinno być określone indywidualnie.

Rośnie ono w sytuacjach gdy u dzieci autystycznych w fazie neuroinflamacyjnej dochodzi do zaburzeń szlaku produkcji neuroprzekaźników pochodzących z tryptofanu. Produkowany przez aktywowane makrofagi quinolinate przyczynia się do aktywacji szlaków NMDA, zmieniając tym samym percepcję otoczenia i czucie bólu.

U dzieci z podejrzeniem choroby mitochondrialnej dobre skutki przynosi stosowanie tzw. „koktajlu mitochondrialnego” , w skład którego wchodzie Coenzym Q 10, witamina C, L-carnitine,L-carnosine ,D-ribose, N-Acetylcysteina.

Mitochondria i błony komórkowe szczególnie cierpią w skutek przedłużającego się stresu oksydacyjnego i nitrozacyjnego.

Ten ostatni, związany z produkcją endogenną niezwykle aktywnych wolnych rodników takich jak peroxynitrite, nasila się szczególnie przy współistniejących stanach zapalnych w organizmie. Peroxynitrite uszkadza DNA i RNA wewnątrzkomórkowe, a także na skutek nitracji białek wywołuje bezpośredni wpływ psychoaktywny, przejawiający się nasileniem nieadekwatnych zachowań, takich jak śmiechawki.

Stąd niezwykle ważna jest rola antyoksydantów, takich jak Quercetyna, które znacznie poprawiają pojemność oksydacyjną surowicy i zapobiegają wywołanym przez wolne rodniki uszkodzeniom tkanek i neuronów.

Leczenie immunomodulujące

Z autyzmem związane są liczne zaburzenia układu odpornościowego

Takie jak zmiejszona ilość całkowita komórek CD4+, T-helper i

(CD4+CD8_) zwiększona oraz zwiększona ilość komórek supresyjnych komórek T-supressors , (CD4_CD8+), a także zaburzenia  produkcji immunoglobulin.

W ostatnich latach szczególnym zainteresowaniem badaczy cieszy się aspekt zakaźny autyzmu. Prowadzone są badania w kierunku zakażeń wirusowych np HPV6 lub wirus opryszczki ludzkiej oraz wpływu patogenów takie jak borelia lub toksoplazma, które poza udowodnionym wpływem immunosupresyjnym na organizm gospodarza zdolne są do bezpośredniego wywoływania zapalenia w układzie nerwowym

Oczywiście, w każdym wypadku zakażenie współistniejące musi być leczone zgodnie z jego etiologią.

Musimy jednak pamiętać, że bez względu na czynnik etiologiczny, największym sojusznikiem w walce z zakażeniami jest sprawny układ immunologiczny.

Należy sobie także zdawać sprawę że nawet u dzieci, u których nie stwierdza sie zakażeń przewlekłych, infekcje sezonowe mogą bardzo komplikować leczenie –zarówno na skutek aktywacji procesów zapalnych w organizmie i nasilenia związanego z nimi stresu oksydacyjnego, jak i na skutek stosowanych doraźnie leków. Leki te mogą nasilać dysbiozę (antybiotyki) bądź zaburzać procesy detoksyfikacji wątrobowej, konkurując o przemianę lub częściowo blokując cytochrom P450.

Dlatego też leczenie wzmacniające odporność ma kluczowe znaczenie dla zintegrowanego podejścia do autyzmu.
Szczególną rolę odgrywają w nim preparaty grasicy, które podnoszą barierę ochronną organizmu w przypadku niedoboru odporności.

W przypadku dzieci mogą być one podawane doustnie lub drogą wziewną.

Preparaty grasicy podawane w formie sprayu do gardła oddziaływują bezpośrednio na pierścień chłonny Waldeyera i w ten sposób wspomagają pierwszą linię ochrony przed infekcjami.

REGENERACJA

W przypadku tak złożonej choroby jak autyzm, regeneracja dotyczyć musi wszystkich zniszczonych tkanek.

Priorytetem jednak jest zniszczona tkanka nerwowa.

Regeneracja jest szczególnie efektywna wtedy, gdy opanowany zostanie proces zapalny, zwłaszcza ten, który toczy się w ośrodkowym układzie nerwowym.

O regeneracji poszczegónych narządów wspominałam przy okazji omawiania ich roli w etiopatogenezie autyzmu. Wiele z wcześniej wymienionych substancji odgrywa także bezpośrednio ważną rolę w regeneracji układu nerwowego.

Warto tu ponownie podkreślić rolę metylowanej formy witaminy B12 , której niedobór przypomina dokładnie objawy choroby Alzheimera (czyli objawy autyzmu u dzieci). Związek pomiędzy niedoborem B12 a chorobami umyslowymi jest dobrze udokumentowany. Zgodnie z ostatnimi doniesieniami deficyt ten może dotyczyć aż 30% hospitalizowanych z powodu chrób umysłowych. W schorzeniach neurodegeneracyjnych oprócz niedoborów mózgowych B12 występują często niedobory czynnika metylującego którym jest  S-adenosylmethionine (SAMe).

O ile suplementacja SAMe może być bardzo pomocna w leczeniu autyzmu, o tyle należy wystrzegać się suplementacji methioniną, z której mogą w przewodzie pokarmowym powstawać toksyczne merkaptany.

Ważną rolę neuroregeneracyjną pełnią wspomniane wcześniej fosfolipidy, które są składowymi budulcowymi błon komórkowych i które przyczyniają się do odbudowy uszkodzonych osłonek mielinowych i wspomagają nerve pruning i mielinogenezę.

Bardzo przydatne w regeneracji układu nerwowego są także fosfolipidy, takiej jak Phosphatidylserine, która wspomaga komunikację pomiędzy komórkami układu nerowego poprzez zwiększenie ilości miejsc zdolnych do otrzymania przekazu w receptorach błonowych. Moduluje także płynność błon komórkowych, a ta z kolei jest kluczowa dla zdolności mózgu do odbierania i wysyłania komunikatów chemicznych. Badania  wykazują że phospatidylserine reguluje mózgowy wyrzut acetylochliny, neuroprzekaźnika który jest niezbędny w procesach pamięci.

Niezbędnym składnikiem strukturalnym błon komórkowych mózgu są kwasy omega-3, które  także biorą udział w regulacji czynności układu nerwowego poprzez modyfikację systemu przekaźnikowego oraz regulację funkcji receptorów membranowych.

Szczególnie wysoka zawartość DHA i EPA jest stwierdzana w mózgu i siatkówce oka. DHA pełni funkcję budulcową, natomiast EPA stabilizuje obecność DHA w błonach komórek nerwowych. Przy zwiększonym poziomie EPA obniża się poziom fosfolipazy A2, czyli enzymu odpowiedzialnego za uwalnianie DHA z fosfolipidów błon komórek nerwowych.

Fosfolipidy błon komórkowych pomagaja utrzymać właściwe przekaźnictwo nerwowe.

LC-PUFA wpływają bezpośrednio na produkcję i uwalnianie niektórych neuroprzekaźników, takich jak dopamina, serotonina czy norepinefryny, regulując tym samym rozchwiane neuroprzekaźniki i wspomagając procesy pamięci, zaburzone u dzieci z autyzmem. Wspomagają tym samym zdolność do uczenia się

PODSUMOWANIE

Wyżej wymienione interwencje lecznicze u dzieci autystycznych przynoszą najlepsze efekty gdy są stosowane synergistycznie.

Autyzm jest wprawdzie zagadnieniem złożonym, jednakże poprzez zrozumienie procesów tkwiących u jego podłoża zyskujemy zdolność do wpływania na nie  i tym samym, poprzez możliwość ich leczenia, możemy uzyskać znaczną poprawę funkcjonowania dotkniętych nim pacjentów.

Biofilm – potencjalny problem u dzieci dotkniętych autyzmem

Biofilmy mogą odgrywać istotne znaczenie w patogenezie wielu przewlekłych stanów zapalnych oraz nawracających infekcji. Skupiska te są odpowiedzialne za skutki wielu chorób takich jak zapalenie ucha środkowego u dzieci i zapalenia płuc u dorosłych (wywoływane przez Streptococcuspneumoniae), zapalenie wsierdzia, mukowiscydoza, choroba Legionistów, zakażenie gruczołu krokowego, kamica moczowa, czy gruźlica jak również wielu innych schorzeń.

Więcej informacji na temat biofilmów znajduję się w zakładce “Publikacje”

09.02.2012

Pozostałości polichlorowanych bifenyli, heksachlorobenzenu, izomerów i pestycydów chloroorganicznych w tranie z wątroby dorsza (suplementy diety).

W badaniach Storelli i wsp. (2004)  oznaczono zawartość szkodliwych zanieczyszczeń
w suplementach diety tranu z dorsza

Wykryto w nich m.in.

PCBs – polichlorowane bifenyle – (25 do 201 ng g^-1 na 1 g masy lipidowej)

DDTs – pestycydy chloroorganiczne – (25 do 133 ng g^-1 na 1 g masy lipidowej)

Heksahlorobenzen – (nie wielki stopień zanieczyszczenia)

W przypadku stosowania dawek suplementów zgodnie z zaleceniami producenta, dzienne  pobranie PCBs i DDTs  wynosiło 0,004 – 2,01 gramów/dzień i od 0,004 – 1,24 mikrogramów/dzień odpowiednio.

Zawartość dioksynopodobnych związków natomiast wahała się od  0,001 do 0,74  pg  równoważników toksyczności (TEQ) na kg masy ciała na dzień.

Według Światowej Organizacji Zdrowia WHO, ilości tych związków od 1 do 4 pg  (TEQ) na kg masy ciała na dzień są szkodliwe dla zdrowia.

Powyższe dane wskazują więc na konieczność stałego monitoringu stężenia szkodliwych zanieczyszczeń w tranie rybim w celu skutecznej ochrony zdrowia ludzkiego.

Źródło:
Maria M. Storelli; Arianna Storelli; Giuseppe O. Marcotrigiano: Polychlorinated Biphenyls, Hexachlorobenzene, Hexachlorocyclohexane Isomers, and Pesticide Organochlorine Residues in Cod-liver Oil Dietary Supplements.  Journal of Food Protection®, Volume 67, Number 8, 1 August 2004 , pp. 1787-1791(5)

06.02.2012

W zakładce “Publikacje” zamieściliśmy “Podsumowanie Raportu Konsensusu – które dotyczy  zaburzeń przewodu pokarmowego u pacjentów ze stwierdzonym spektrum autyzmu (ASD)”.

Zachęcamy do zapoznania się z tym materiałem.

2.10.2011

Odbyła się w Warszawie konferencja “Leczenie dziecka z autyzmem- zintegrowane podejście”

Dziękujemy uczestnikom i wykładowcom – pierwsze reakcje świadczą o tym, że udało nam się spełnić Państwa oczekiwania i że tematyka była interesująca.

W czasie konferencji z zagadnień medycznych omawialiśmy głównie rolę zaburzeń  żołądkowo-jelitowych i detoksyfikacji wątrobowej. Planujemy w przyszłości panel tematyczny dotyczący alergii, wirusów i zaburzeń immunologicznych. Niestety, mimo najlepszych chęci czas zawsze jest ograniczony.

Wkrótce opublikujemy przetłumaczony już konsensus Amerykańskiej Akademii Pediatrii dotyczący roli zaburzeń żołądkowo- jelitowych w przebiegu autyzmu.

W międzyczasie, serdecznie polecamy konferencję organizowaną przez Fundację “Synapsis”

dotyczącą zachowań trudnych w autyzmie “Trudne zachowania- pozytywne podejście” która odbędzie się w Warszawie 21-22 października 2011

Zorganizowana przez nas konferencja miała na celu ułatwienie rodzicom dzieci z autyzmem, pedagogom, psychologom i lekarzom  zrozumienia podstaw medycznej interwencji w autyzmie a także przedstawienie sytuacji i trudnych decyzji związanych z diagnozą i podejmowanymi działaniami terapeutycznymi, edukacyjnymi i leczniczymi.

UWAGA! SZKOŁA DLA  DZIECI Z AUTYZMEM W PRUSZKOWIE OGŁASZA NABÓR! 26.08.2011

Rodzice naszych podopiecznych zorganizowali szkołę, która zapewni odpowiednią edukację dzieciom z autyzmem, miejsce, w którym będą brane pod uwagę ich zróżnicowane potrzeby i zdolności, gdzie spotkają pedagogów z powołania,” gdzie będą chciały się uśmiechać i otrzymają uśmiech w odpowiedzi”.

Kontakt z Panią Ireną Cieślak 505042888, sekretariat@przyladek.org.pl www.przyladek.org.pl

Pani Irena będzie obecna na konferencji w Warszawie, zainteresowani szkołą będą mieli okazję porozmawiać z Założycielami osobiście.

Blog dla zaawansowanych 20.08.2011

Z niezwykłym zainteresowaniem śledzą blog Pana Pawła Pflegela na temat biologii autyzmu. Polecam lekturę wszystkim, którzy pragną pogłębić swoją wiedzę na ten temat. Pan Paweł śledzi z pasją nowe artykuły naukowe i dzieli się z nami na bieżąco zawartą w nich wiedzą. Warto czytać, brakuje tego typu informacji w języku polskim. Ja osobiście znajduję tam wiele informacji poszerzających moje horyzonty.

Farma Zycia 19.08.2011

Przeglądając internet odkryłam stronę Farmy Zycia – czyli farmy, na której żyją i pracują osoby dotknięte autyzmem. Polecam gorąco ich sklepik, z wyrobami które są ich dziełami (obecnie można tam kupić jedynie publikacje poświęcone autyzmowi i religijne, ale mają się tam pojawić rękodzieła i kartki świąteczne – sama mam zamiar zaopatrywać się w kartki świąteczne właśnie u nich).

www.sklep.farma.org.pl

Pamiętajmy, by ich wspierać w ich działaniu! Takich farm nie ma jeszcze w Polsce, chociaż są one popularne w innych krajach. Starsze dzieci i dorośli, którym nie udało się pokonać autyzmu, znajdują w nich pracę i schronienie w przyjaznym otoczeniu.

Śpiewający świat Michała 18.08.2011

Michał jest pod moją opieką od roku, zaczynaliśmy leczenie późno. Michał nie komunikował się wtedy. Michał ma teraz 7 lat. Do dziś jeszcze ma problemy z mową ale za to… śpiewa. Wyśpiewuje tekstami piosenek świat, opowiada o sobie, wyraża prośby.

Na przykład gdy chce, żeby mama pobawiła się z nim śpiewa jej “bo do tanga trzeba dwojga”. Kiedy przejeżdża przez las śpiewa “w zielonym gaju”. Jeszcze niewyraźnie wypowiada teksty piosenek, ale są one dla niego płaszczyzną porozumienia z rodziną. Zna te teksty i je rozumie – i wie, że rodzice także je rozumieją! Zawsze śpiewa zgodnie z kontekstem…

Teksty piosenek które śpiewa Michał stały się jego symbolicznym językiem. Cieszymy się ogromnie z talentu jaki Michał przejawia. Niezwykła jest ta forma komunikacji którą wybrał.

Choroby metaboliczna a autyzm 2.08.2011

Mama Piotrusia martwi się, czy jej synek nie cierpi przypadkiem na rzadką chorobę metaboliczną która może przebiegać pod maską autyzmu. Z autyzmem może być związanych wiele subkliniczych chorób metabolicznych – dlatego uważamy, że jest on chorobą w której mózg jest ofiarą, a nie przyczyną pierwotną. W każdym przypadku  wizyta w Poradni Chorób Metabolicznych właściwej dla miejsca zamieszkania powinna być nieodzownym elementem rozszerzonej diagnozy medycznej. Skierowanie do takiej poradni wystawia lekarz pierwszego kontaktu. Warto o nie poprosić, jeśli u dziecka stwierdzono cechy autyzmu.

O podłożu medycznym autyzmu 01.07.2011

Szanowni Państwo,

Postanowiłam na bieżąco dzielić się z Wami moimi dociekaniami na temat autyzmu i chorób środowiskowych.  Poniżej zachęcam do lektury artykułu mojego autorstwa który ukazał się w niemieckim piśmie  “Om&Ernahrung”  w styczniu bieżącego roku.

Mówiąc w najprostszy sposób AUTYZM to rozległe zaburzenie rozwojowe, które zazwyczaj ujawnia się w ciągu pierwszych trzydziestu miesięcy życia. Jednak niekiedy choroba może się ujawnić dopiero w czwartym-piątym roku życia- wówczas mówimy o tzw. „autyzmie atypowym”. Autyzm jest dość trudny do diagnozowania, gdyż ma bardzo zróżnicowany charakter, występuje pod wieloma postaciami – można by nawet pokusić się o stwierdzenie, że wręcz niemożliwe mogłoby okazać się znalezienie dwojga dzieci o identycznym przebiegu choroby. Stopień nasilenia OBJAWY AUTYZMU są różne, tak jak i różna jest dynamika zmian.

Poniżej prezentujemy klasyfikację symptomów autyzmu. Jednak zapoznając się z poniższymi listami objawów autyzmu pamiętać należy, że pojedynczy objaw autyzmu występujący u naszego dziecka nie jest równoznaczny z występowaniem choroby, że dopiero istnienie kilku z nich stanowi wskazanie do bardziej wnikliwej obserwacji dziecka.

Klasyfikacja S.M.B. Pecyny mówiąca o trzech kategoriach syndromów autyzmu:

JAKOŚCIOWE ZABURZENIA STOSUNKÓW SPOŁECZNYCH

• zaburzenie zachowań niewerbalnych,
• brak kontaktów rówieśniczych,
• brak potrzeby dzielenia się przeżyciami z innymi ludźmi,
• brak społecznej lub emocjonalnej wymiany.

JAKOŚCIOWE ZABURZENIA KOMUNIKACJI W KONTAKTACH Z INNYMI OSOBAMI

• upośledzona lub niewykształcona mowa,
• stereotypowe i powtarzane wyrazy (echolalie),
• brak spontanicznych umiejętności językowych, charakterystycznych dla danego poziomu rozwoju

OGRANICZONE I STEREOTYPOWE WZORCE ZACHOWAŃ

• powtarzanie jednego lub kilku wzorców zainteresowań, odbiegających od normy przyjętej dla danego wieku rozwojowego,
• przywiązanie do rytuałów, zwyczajów,
• powtarzanie pewnych sekwencji ruchowych,
• uporczywe zajmowanie się tylko przedmiotami z pominięciem ludzi.

Podobnie symptomy autyzmu (autyzm objawy) ujmuje J. Kruk – Lasocka, nazywając je triadą objawów zaburzeń.
Z kolei Leo Kanner wśród objawów autyzmu wymienia:

• autystyczną izolację,
• azymus stałości otoczenia,
• niezdolność do interakcji społecznych,
• stereotypowe, powtarzające się czynności,
• zaburzenia mowy (echolalia, odwracanie zaimków) lub całkowity brak mowy,
• oraz łatwość mechanicznego zapamiętywania.

Podsumowując powyżej wymienione klasyfikacje, wśród zachowań, które powinny wzbudzić w nas pewne zaniepokojenie z pewnością warto wymienić:

• izolowanie się od otoczenia,
• brak chęci do zabaw z innymi dziećmi,
• brak twórczości podczas zabawy,
• wrażenie, że dziecko woli kontakt z przedmiotami niż z ludźmi,
• unikanie kontaktu wzrokowego lub jego szybkie przerywanie,
• wrażenie, iż nasze dziecko raczej patrzy „przez osobę” niż na nią,
• brak mowy lub używanie słów pozbawionych znaczenia,
• powtarzanie wyrazów, a więc już wcześniej wspominane tzw. echolalia,
• dziwne, niepokojące zachowania takie jak: wprawianie w ruch obrotowy przedmiotów, kręcenie się w kółko, bądź kiwanie czy huśtanie
• brak spontanicznego poruszania się,
• chodzenie drobnymi kroczkami,
• okazywanie sprzeciwu w stosunku do jakimkolwiek zmian w rutynie,
• nadwrażliwość na dotyk, dźwięk, smak czy zapach,
• brak reakcji na ból,
• niechęć do przytulania się,
• szczególne przywiązanie do jednej rzeczy, zabawki,
• sprawianie wrażenia głuchego albo niedosłyszącego,
• specyficzne reagowanie na pewne rodzaje bodźców, np. na określone dźwięki,
• odnosimy wrażenie, że nasze dziecko zna przeznaczenie zabawek, ale nie wie, co z nimi robić- czasami układa je w określonej kolejności (na przykład wrzuca klocki do pudełka zawsze w tym samym porządku, kolorami, kształtami, wielkością itp., a gdy ktoś przerwie mu czynność czy zaburzy jej wykonywanie poprzez wrzucenie czegoś niepasującego, zaczyna wszystko od początku),
• brak umiejętności pokazywania palcem tego czego chce, jeśli czegoś potrzebuje, to najczęściej ciągnie za rękę dorosłego.

Jednak jeszcze raz pragniemy podkreślić, że musimy być świadomi, iż u dziecka mogą wystąpić jedynie niektóre z powyżej wymienionych objawów (nie wszystkie). Niektóre dzieci cierpiące na autyzm, np bardzo lubią się przytulać, dużo mówią, choć nie zawsze poprawnie i wcale nie mają nasilonych dziwnych zachowań. Zatem należy pamiętać, że u niektórych dzieci autyzm objawy mogą być mocno nasilone, a u innych z kolei, mogą być bardzo słabo widoczne a wręcz trudne do wychwycenia.

Kubuś urodził się 2 października 2008r przez CC, dostał 10 pukntów.
Poród początkowo siłami natury, jednak po wielu godzinach bezowocnych starań podjęto decyzję o cięciu.
Do około pierwszego roku życia Kuby nie mieliśmy zastrzeżeń do jego rozwoju. Rozwijał się fizycznie szybciej niż jego rówieśnicy, był bardzo bystry. W kwietniu 2011 roku (2,5 roku) otrzymaliśmy diagnozę: autyzm dziecięcy.
Około pierwszych urodzin zauważyliśmy u Kuby niepokojące zachowania:
autoagresję (uderzał głową najczęściej o podłogę – gdy się denerwował), zachowania aspołeczne (nietolerował gości, bardzo trudno było mu się zaadaptować w nowym otoczeniu, nie chciał i nie potrzebował kontaktów z nieznajomymi- ignorował ich, nie lubił dzieci, nie chciał wchodzić do sklepów i innych masowych miejsc) jego zachowania zaczęły być sztywne (spacer zawsze tą samą trasą, zabawa w określony sposób- zawsze samemu na własnych zasadach). Kuba miał również problem z kontaktem wzrokowym w sytuacjach konfliktowych, nie zawsze reagował na imię. Później pojawiły się również stymujacje (patrzł w lewo i obracał głowę w prawo, obserwował koła samochodu wyłączając się przy tym) podczas oglądania bajek chodził i machał rączkami.
Kiedy Kuba miał półtora roku zaniepokoił nas opóźniony rozwój mowy, właściwie brak mowy. Kuba używał słowa “ta” na określenie wszystkiego.
Diagnoza była wtedy kwestią czasu, naturalnie mieliśmy nadzieję, że to tylko nasze obawy, ale niestety … Kuba dostał diagnozę: autyzm dziecięcy. Nie mówiono nam wtedy o rokowaniach, nie chciano dać nam złudnej nadziei.
Oprócz zachowania Kuby zaniepokoił nas również jego stan zdrowia.
Znacznie wolniej przybierał na wadze, nie miał apetytu, był jakby osłabiony i zniechęcony, miewał problemy jelitowe.
Zaczęliśmy szukać pomocy. Pierwszą przełomową wizytą była wizyta u dr Cubały w marcu 2011, jeszcze przed diagnozą. Pani Doktor dała nam poczucie bezpieczeństwa, szansę i nadzieję. Wiedziała co robić.
Leczenie zaproponowane przez dr Cubałę przyniosło bardzo szybkie rezultaty. Kuba przestał być apatyczny, zaczął przesypiać noce, zniknęła autoagresja, stymulacje. Zaczął być radosnym dzieckiem znacznie bardziej otwartym na świat i ludzi.
Od maja 2011 roku Kuba objęty jest opieką psychologiczną. Zajęcia odbywają się w domu, psycholog pełni rolę terapeuty ale co najważniejsze wspiera nas i pokazuje drogę działania oraz możliwości wspierania rozwoju w codziennych zajęciach. Dodatkowo Kuba ma zajęcia logopedyczne dwa razy w tygodniu.
Z moich obserwacji wynika, ze leczenie Kuby u dr Cubały odblokowało Kubę a praca z psychologiem i logopedą pozwoliła na szybkie nadrobienie zaległości.
Co ważne, myślę, że również my rodzice mieliśmy swój spory udział w tych oddziaływaniach.
Byliśmy spokojni, wiedzieliśmy jak wspierać Kubę, jak go rozumieć.
Finałem naszych zmagań była rediagnoza (Ados) pod koniec lipca. Ku zdziwieniu wszystkich okazało sie, że nasz Kuba jest zupełnie zdrowy, tzn. nie ma autyzmu ani nie jest nawet w spektrum autyzmu.
Wszyscy specjaliści u których Kuba był diagnozowany, którzy wiedzieli Kubę przed diagnozą oraz teraz nie kryli zdumienia i ogromnej radości.
Aktualnie Kuba nie posiada już właściwie żadnych autystycznych cech.
Zaczyna układać trzy wyrazowe zdania, rozumienie mowy ogromnie się poprawiło. Jest komunikatywny i otwarty.
Chodzi do przedszkola masowego prywatnego od lutego 2011 roku, wspaniale sobie radzi w grupie.
Aktualnie pracujemy nad poprawą komunikację, wg testu pep-r tylko w tej sferze Kuba ma deficyty. Ale biorąc pod uwagę to, że zaczął mówić dopiero 5msc temu moim zdaniem ma prawo jeszcze je posiadać, naturalnie ostro nad tym pracujemy .
Historia Kuby pokazuje, że nie tylko jest nadzieja ale realne szanse, żeby “wyleczyć” dziecko z autyzmu. Choć nie raz miała chwile zwątpienia (i pewnie nie raz będę je jeszcze miała) jestem spokojna i szczęśliwa, że daliśmy Kubie szanse na życie w pełni.
Droga nie była prosta, ale sukces Kuby pokazuje, że każdy nawet największy zakręt był tego wart.

ANGELIKA

KAJETAN

Kajetan urodził się 6 czerwca 2006 roku, rozwijał się prawidłowo. Po niecałych dwóch latach jego zachowanie zaczęło się zmieniać, nastąpił regres, przestał reagować na imię, mówić. Zaczęły się ogromne bóle brzucha, stymulacje, nie było z nim kontaktu… miałam wrażenie, że mieszka z nami małe zwierzątko…… diagnoza AUTYZM.

Po wielu wizytach u różnych specjalistów, pobytach w szpitalu, kiedy miał niecałe 3 lata trafiliśmy do Pani Doktor…. I w tym momencie wiedziałam, że w końcu trafiliśmy w odpowiednie miejsce, do odpowiedniej osoby, mogłam odetchnąć. Wysłuchała wszystkiego co mieliśmy do powiedzenia, wytłumaczyła również wiele rzeczy (co nigdy wcześniej się nie zdarzyło, byliśmy odsyłani od lekarza do lekarza.) Dostaliśmy zalecenia aby zrobić badania, po których dowiedzieliśmy się co powoduje że Kajetan zachowuje się w określony sposób i jakie ma problemy. Zaczęła się walka o jego powrót do nas….

Już w bardzo krótkim czasie zauważyłam poprawę w jego zachowaniu, bóle brzucha również zmalały, zaczął wydawać dźwięki.

Teraz ma 4 lata, chodzi do przedszkola ze zdrowymi dziećmi, jest kontaktowy, mówi, zadaje pytania, jest bardzo zainteresowany wszystkim, uwielbia dzieci, to że liczy i ma wielką wiedze poznawczą jest niczym w porównaniu z tym, że się przytula i mówi że mnie kocha. Jest jeszcze parę rzeczy do naprawienia, ale takie uszkodzenia jakie miał Kajetan wymagają czasu…. czasu którego nie marnuję, ponieważ jest cały czas pod opieką Pani Doktor.

Uważam, że pójście do dr.Cubały-Kucharskiej było najlepszą decyzją w moim życiu.

Kasia, mama Kajetana

DZIĘKUJEMY FUNDACJI POLSAT ZA DOFINANSOWANIE BADAŃ KAJETANA – MAGDALENA CUBAŁA-KUCHARSKA

ERYK

Po leczeniu od razu polepszył się kontakt wzrokowy. Podobnie jest z koncentracją, chociaż nadal szybko się nudzi. Polecenia w większości rozumie i chętnie wykonuje.

Od czasu poprzedniej wizyty całkowicie odeszliśmy od pieluch, nawet w nocy. Eryk mówi „siku”, albo robi sam. Nie ma problemów ze snem, śpi dobrze. Unormowały się stolce, przeciętnie raz dziennie.

Znaczny postęp nastąpił w sferze mowy. Eryk nazywa osoby, przedmioty, śpiewa piosenki, wyraża swoje odczucia: ciepło, zimno, boli, spać. Czasami udaje mu się tworzyć proste, 2-3 wyrazowe wypowiedzi. Po zastosowanym leczeniu Eryk znacznie lepiej pracuje z logopedą. Przedtem przez dwa lata chodziliśmy do poradni psychologiczno-pedagogicznej na zajęcia sensoryczne i logopedyczne i niestety nie przynosiły one oczekiwanych przez nas efektów. Dopiero od czasu rozpoczęcia leczenia Eryk otworzył się na współpracę terapeutami. Obecnie dziecko jest też dużo spokojniejsze. Poprawiła się również odporność- nie chorował od wiosny.

Rodzice Eryka

JAKUB

W czerwcu 2003 roku rodzi się śliczny wyczekiwany synek. Jest drugim dzieckiem w rodzinie więc wychowywanie go było samą przyjemnością, bez stresu i paniki, jak przy pierwszym dziecku. Urodził się po terminie (9 dni), poród był wywoływany. W drugiej dobie życia odkryłam, że synek ma zrośnięte palce w obu rączkach (3 i 4 palec). Na szczęście kości nie zrosły się tylko skóra. Gdy miał 9 miesięcy wykonano pierwszą operację rozdzielenia palcozrostu i już coś się zmieniło w zachowaniu synka. Potem szczepienie i druga operacja po 3 miesiącach. Bomba wybuchła…….

Pamiętam jak dziś, że dzwoniłam do naszego homeopaty z płaczem, że coś się dzieje z synkiem, że tak jakby ktoś podmienił nam dziecko. Koszmar dopiero się zaczynał…….

Fizycznie rozwijał się jak starsza o 3 lata córka, czyli wszystko było w normie. Jednak rozwój psychoruchowy był inny. Uśpiło moją czujność to, że synek patrzył mi w oczy, uśmiechał się do mnie, cieszył się na widok domowników, bawił się z siostrą, ale…..coś było nie tak. Teściowa powiedziała, że synek nie patrzy jej w oczy, że odwraca głowę jak się z nim bawi. Zasugerowała, że trzeba pokazać dziecko psychologowi. My oczywiście, że przesadza, że wszystko jest ok itp. Jednak niepokój pozostał. Zaczęło się-synek miał lęki nocne, krzyczał, zaczął walić głową w ścianę, kręcić kołami aut, przelewać wodę między palcami, kręcić się w kółko, strasznie bał się dzieci, nie bawił się z innymi dziećmi, łapał kurz, stymulował się światłem, doszła echoalia i olbrzymia nadwrażliwość na dźwięki, nie mówił i nie rozumiał.

Poszliśmy do pani psycholog, która zasugerowała, że coś jest nie tak i mamy iść do psychiatry. Kazała nam się zjawiać co miesiąc nie nazywając niczego biorąc za to dużo pieniędzy. Coś mi tu nie pasowało. Poszłam więc z synkiem do psychiatry- jedynej w naszym mieście. Wizyty były koszmarne, widok chorych dzieci bardzo dołujący, ciasny i duszny korytarz, sama po tych wizytach potrzebowałam psychiatry! Pani doktor zwodziła nas przez rok, ciągle używała określenia zaburzenia rozwoju psychoruchowego, ani razu nie używając słowa autyzm.

Przez rok żyliśmy w niepewności, zwodzeni przez psychiatrę i psychologa. Kiedy psychiatra chciała podać dziecku leki psychotropowe uciekłam z gabinetu i to był ostatni raz. Więcej tam nie poszłam. Zaczęły się wyjazdy do innych miast i innych lekarzy. Badania genetyczne i pierwsze diagnozy… wyrok- autyzm wczesnodziecięcy!

W między czasie zaczęłam szukać pomocy w internecie. Pisałam do mam dzieci autystycznych i prosiłam o namiary na lekarzy, jakieś poradnie, cokolwiek. Pisałam parę razy dziennie. I wtedy się zaczęło. Dzięki wizytom na forum znalazłam ratunek. Mamy dały mi namiary na Panią doktor MCK, a także na poradnię w Gdańsku.

Zaczęliśmy terapię, było strasznie. Mąż wychodził z domu, córka płakała, a ja jak robot zapłakana ćwiczyłam z dzieckiem parę godzin dziennie. Zaczęliśmy leczenie biomedyczne u Pani doktor MCK. Początki były bardzo dołujące. Kosztowne badania, dojazdy 600 km, złe wyniki badań. Rozpoczęliśmy suplementację. Synek wypluwał leki, wymiotował, płakał na widok łyżki(nie umie łykać kapsułek i wszystko rozpuszczam na łyżce wody)- płakałam razem z nim. I tak parę lat. Ale warto:)

Po dwóch tygodniach, od momentu zastosowania diety bezmlecznej, bezcukrowej, bezglutenowej synek zaczął patrzeć w oczy, przestał ciągnąć nas za ręce i zaczął pokazywać palcem, gdy coś chciał, pojawiły się pierwsze słowa, przespane noce, przestał walić głową w ścianę, śmiał się, pojawiły się zabawy na niby, karmienie misia, właściwie bawił się autami- to było jak włożenie wtyczki do kontaktu. Terapia z panią pedagog otworzyła jego umysł -jest nieprzeciętnie inteligentny. Czytał biegle i ze zrozumieniem mając mniej niż 4 lata- tak po prostu- wstał rano i przeczytał dokument -Świadczenia i zasiłki pielęgnacyjne- to jego pierwsze zdanie w życiu. Zniknęła wszechobecna echoalia. Zaczęło być normalnie:)

Były jeszcze zachowania takie inne, które my jako rodzice wyolbrzymialiśmy, ale obce osoby nigdy nie domyśliły się ,że synek ma autyzm. Chodził do zwykłego przedszkola, na plac zabaw, na pianino. Jeździliśmy z nim po Świecie- nigdy nie daliśmy się wciągnąć w jego Świat tylko wprowadzaliśmy go do naszego Świata:) nawet jak choroba była w najgorszym stadium ciągnęliśmy go wszędzie ze sobą- do sklepu, kościoła, na narty, do rodzinki, na kajaki itp.

Teraz synek ma 7,5 roku chodzi do normalnej szkoły, ma kolegów. Jest bardzo wrażliwy i kochany. Zna się na pieniądzach, robi sam zakupy, buntuje się, pyskuje- jak każdy siedmiolatek, bije się z siostrą o wszystko (to ponoć też normalne, ale mnie to akurat nie cieszy). Dalej ma nadwrażliwość na dźwięki, ale dostaliśmy się na Thomatisa i może będzie lepiej. Nadal jest na diecie chociaż nie tak restrykcyjnej jak wcześniej, dalej przyjmuje suplementy, ale dużo mniej.

Żyjemy normalnie, ale mamy świadomość, że nasze dziecko jest wyjątkowe i my jesteśmy wyjątkową rodziną:) Uważam, że jak wywalają nas drzwiami -my musimy wejść oknem- bo nasze dzieci mają tylko nas:)

Wszystkim rodzicom życzę siły i wytrwałości, bo warto przejść przez piekło, aby usłyszeć od swojego dziecka- Mamo kocham Cię tak mocno, że aż:)

Mama Jakuba

IGOR

Jesteśmy rodzicami prawie 3 letniego Igora, który jest pod opieką Pani Doktor od grudnia 2009 roku.
Jadąc na pierwszą wizytę zastanawialiśmy się czego oczekujemy po leczeniu. Pragneliśmy,żeby nasze dziecko mogło kiedyś być samodzielne, by mogło w przyszłości pójść do masowej szkoły, chcieliśmy, żeby z nami rozmawiało. Ale przede wszystkim, żeby somatycznie nie cierpiało. Zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że Igor jest chory, ale kompletnie nie potrafił pokazać nam co mu dolega i co go boli.
Badania zlecone przez Panią Doktor dały obraz stanu zdrowia synka. Dopiero dr Cubała potrafiła wytłumaczyć nam co dolega Igorkowi a przede wszytkim wdrożyła intensywne leczenie i suplementację oraz podpowiedziała cenne wskazówki, które miały nam pomóc. Efekt był natychmiastowy. Już po kilku tygodniach Igor zaczął zachowywać się zdecydowanie lepiej, ustały trwające od 1,5 roku biegunki, napady złego zachowania zredukowały się do minimum, ale co najważniejsze pojawiła sie tak wyczekiwana mowa! Igor mówi niewyraźnie, ale układa proste zdania, mówi spontanicznie, każdy jest w stanie zrozumieć co chce powiedzieć. Ustąpiła agresja, co dla dobrego funkcjonowania nas wszystkich jest bardzo istotne.
W tej chwili dzięki kompleksowemu leczeniu i terapii Igor dogania rówieśników. Jest wesołym, kontaktowym i zainteresowanym światem dzieckiem. Tak na prawdę nikt obcy raczej nie jest w stanie zorientować się z jakimi zaburzeniami rozwoju i zachowania borykaliśmy sie jeszcze rok temu. Dziekujemy za profesjonalną pomoc.

Katarzyna i Michał

MAJA

Maja ma prawie 5 lat. Leczenie u pani dr Magdaleny Cubały-Kucharskiej rozpoczęliśmy 1,5 roku temu. Maja miała wówczas stwierdzone zaburzenia ze spektrum autyzmu. Naszym głównym problemem był całkowity brak mowy. Ponadto Maja nie reagowała na swoje imię, nie wykonywała poleceń, których w większości nie rozumiała, nie nawiązywała kontaktu wzrokowego, miała słabą koncentrację, była nadpobudliwa i płaczliwa, miała zaburzenia snu i brak apetytu. (Maja nie mała zaburzeń neurologicznych: kompleksowe badania, które miała przeprowadzone min.: EEG, USG, rezonans magnetyczny nie wykazały żadnych zmian.)

Na pierwszej wizycie Pani Doktor zaleciła nam specjalistyczne badania, które wykazały zaburzenia odżywiania, zaburzenia detoksykacji wątrobowej, przyrost bakterii w jelitach i zatrucie metalami ciężkimi. Wtedy podjęliśmy leczenie, którego pierwszym etapem było wprowadzenie ścisłej diety bezkazeinowej, bezglutenowej i bezcukrowej, następnie leczenie jelita, wzmocnienie odporności i uzupełnianie niedoborów- suplementacja. Początki były trudne, szczególnie leczenie pasożytów i grzybów, podczas którego Maja stała się jeszcze bardziej drażliwa i pobudzona. Jednak po zakończeniu leczenia Maja zaczęła powoli wyciszać się, zyskała apetyt i zaczęła przybierać na wadze, zniknęły też problemy ze snem. Stopniowo stawała się cierpliwsza, dzięki czemu mogła koncentrować się przez dłuższy czas na ćwiczeniach terapeutycznych. Mieliśmy wrażenie jakby otworzyły jej się oczy na otaczający ją świat. Zaczęła zauważać i słyszeć wszystko to, czego dotychczas nie  dostrzegała. Stopniowo zaczęła mówić pojedyncze słowa i przede wszystkim rozumieć to co się do niej mówi i od niej oczekuje.

Po półrocznej suplementacji zaczęliśmy odtruwanie organizmu. W międzyczasie zrobiliśmy badanie zawartości toksyn w organizmie, które wykazało, że istnieje bardzo duże zatrucie. Po każdej dawce odtruwania Maja robiła coraz większe postępy. Przez cały okres leczenia  oczywiście ściśle stosowaliśmy się do wszystkich zaleceń Pani Doktor.

Obecnie Maja jest pogodną  i świadomą dziewczynką. Mówi całymi zdaniami, choć nie zupełnie wyraźnie; pyta o wszystko, prowadzi dialog. Od roku uczęszcza do przedszkola masowego. Uczestniczy chętnie w zajęciach i zabawach grupowych, sama inicjuje zabawy z dziećmi, ma koleżanki i kolegów. Wypełnia ćwiczenia w podręczniku na równi ze swoimi rówieśnikami, bierze udział w przedstawieniach przedszkolnych. Niedawno przeprowadzony test dojrzałości pięciolatka wykazał, że poziom jej wiedzy i umiejętności nieznacznie tylko odbiega od jej normy wiekowej. Dla nas i dla naszej córki jest to ogromny  i niewyobrażalny sukces, który osiągnęliśmy dzięki Pani Doktor,  u której nadal kontynuujemy leczenie.

Rodzice Mai

IGNACY

Leżące, krzyczące, niezainteresowane światem dziecko – oto obraz mojego syna sprzed roku. Wtedy myślałam, że może być tylko gorzej, a gonitwa po lekarzach tylko mnie w tym upewniała. Na szczęście trafiliśmy do Pani Doktor i dzięki zleconym badaniom, a później odpowiednio dobranym lekom i suplementom wszystko zaczęło zmieniać się jak w kalejdoskopie. Teraz Ignacy to uśmiechnięty i szczęśliwy pięciolatek, który codziennie odkrywa coś innego, dla którego świat stał się czymś niezwykle ciekawym. Nie ma dnia, żeby nas czymś nie zaskoczył. Okazało się, że bardzo dobrze rozumie mowę, potrafi wykonywać polecenia, zna literki, liczby, czyta globalnie. Jego koncentracja i kontakt wzrokowy uległy znacznej poprawie, synek bez problemu wytrzymuje 45 minut zajęć. Przeprowadzona jakiś czas temu diagnoza funkcjonalna wykazała rok różnicy między wiekiem rozwojowym, a latami życia Ignasia. Obecnie terapeuci uważają, że gdyby taki test zrobić dzisiaj, to ta różnica byłaby jeszcze mniejsza, bo dziecko niesamowicie szybko przyswaja sobie nowe umiejętności. Takie efekty otrzymaliśmy w ciągu 5 miesięcy od naszej pierwszej wizyty u Pani Doktor, i jeżeli jest coś czego żałujemy, to jedynie to, że nie trafiliśmy do Niej szybciej.

Rodzice Ignasia

KUBUŚ

Jesteśmy rodzicami niespełna czteroletniego Kubusia. W 2008r. coś nas zaniepokoiło w jego zachowaniu. Miał skończone 2 lata i 2 m-ce i nie mówił, nie potrafił wskazać palcem na rzecz którą w danym momencie chciał, średnio reagował na swoje imię i tak w ogóle czasami sprawiał wrażenie jakby był nieobecny. Ponieważ lekarze w przychodni niczego złego nie zauważyli zaczęliśmy szukać pomocy w Internecie. Tu właśnie natrafiliśmy na gabinet Arcana Pani Doktor Cubały Kucharskiej. Umówiliśmy się na wizytę i od samego początku rozpoczęliśmy intensywne leczenie. Prawidłowo postawiona diagnoza sprawiła, że po 1,5 roku leczenia mamy zdrowe, pełne radości dziecko. Nie powiem, że było łatwo dla nas rodziców w trakcie leczenia ale na pewno było warto. Obecnie Kubuś uczęszcza do „normalnego” przedszkola i zaklimatyzował się w nim bez najmniejszego problemu. Zachowuje się tak jak inne dzieci w jego wieku, o wszystko pyta, interesuje się wszystkim co nas otacza, ma kolegów w przedszkolu. Na sam koniec chcieliśmy dać jedną radę wszystkim rodzicom, którzy rozpoczną leczenie u Pani Doktor – sumiennie wypełniajcie i stosujcie się do wszystkich zaleceń Pani Doktor. Naprawdę warto.

Mama i Tata Kubusia

OLEK

Mój syn Aleksander ma obecnie 3,5 roku. Leczenie u Pani dr Magdaleny Cubały- Kucharskiej w Instytucie Arcana w Warszawie rozpoczęliśmy rok temu. Dziecko wykazywało szereg symptomów autystycznych, jego rozwój był wyraźnie zaburzony: Olek w ogóle nie mówił, był nadpobudliwy tak, że trudno było nawiązać z nim kontakt, miał stymulacje (kręcił się w kółko, wprawiał przedmioty w ruch wirowy), cierpiał także na bardzo duże zaparcia oraz problemy z jedzeniem. Zgodnie z zaleceniami Pani Doktor Olek miał przeprowadzony szereg badań, zarówno w Polsce, jak i poza granicami kraju:

- badania moczu, kału, które wykazały choroby jelit, zaburzenia produkcji glutationu, niską odporność organizmu na infekcje, wysoki poziom amoniaku w organizmie
- badanie krwi, które potwierdziło wysoki poziom amoniaku w organizmie i zaburzone funkcjonowanie wątroby
- badanie toksykologiczne, które pokazały negatywny wpływ toksyn środowiskowych na metabolizm naszego dziecka.
W styczniu 2009 roku podjęliśmy leczenie Olka, które składa się z kilku etapów, tj. leczenia jelit i wzmacniania naturalnej odporności organizmu na infekcje, wspomagania funkcji wątroby i odtruwania organizmu z toksyn oraz z odpowiedniej diety. Olek otrzymywał szereg suplementów i leków.
W chwili obecnej skupiamy się na wzmacnianiu wątroby i odtruwaniu Olka z toksyn i amoniaku.
Efekty leczenia są bardzo znaczące i wyraźnie widoczne. Dostrzegalne rezultaty pojawiły się już po 2 miesiącach.  Olek zaczął bez problemów codziennie się wypróżniać, zaczął mówić- w chwili obecnej wyraźnie komunikuje swoje potrzeby, łączy w zdania 3 lub nawet 4 wyrazy, odpowiada na proste pytania. W wieku 3 lat zaczął wyraźnie sygnalizować swoje potrzeby fizjologiczne (teraz prawie samodzielnie korzysta z toalety), a stymulacje są praktycznie niewidoczne. U Olka pojawiły się symboliczne zabawy- w sklep, w dom, oglądanie książeczek i pierwsze opowiadania ich treści. Największym sukcesem jest to, że syn od września uczęszcza do masowego przedszkola, gdzie coraz bardziej integruje się z dziećmi, uczestniczy w zabawach grupowych, próbuje rysować i malować. Panie w przedszkolu nigdy nie podejrzewały, że jest on ze spectrum autyzmu.
Nadal kontynuujemy leczenie pod kontrolą Pani Doktor, wyniki badań są coraz lepsze, co skutkuje szybkimi postępami w rozwoju Olka. W chwili obecnej nikt z osób postronnych nie podejrzewałby, że syn jeszcze rok temu był tak zaburzonym dzieckiem, z którym ciężko było nawiązać kontakt.

Agnieszka- mama Olka

Tak naprawdę nie ma jednej uniwersalnej diety dla wszystkich osób z grzybicą. Dieta przeciwgrzybicza, tak jak każde inne postępowanie dietetyczne, powinna być indywidualnie dobrana do potrzeb danego organizmu. Pacjenci do stosowania diety podczas leczenia grzybicy zazwyczaj podchodzą w dwojaki sposób, to znaczy albo uważają ją za zbędny element leczenia, albo stosują zbyt rygorystyczne zalecenia („głodzą swój organizm” i uzyskują w ten sposób odwrotny efekt do zamierzonego- oslłabienie czy spadek odporności), które przeważnie odnaleźli wśród różnych informacji zamieszczanych w internecie.

Prawidłowo skomponowana dieta powinna dostarczyć naszemu organizmowi wszystkich niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania składników odżywczych i jednocześnie pozwalać na oszczędzanie energii zużywanej do ich trawienia.

Zastosowanie prawidłowego, trochę bardziej rygorystycznego, sposobu odżywiania w początkowym okresie leczenia, a następnie wprowadzenie zasad prawidłowego odżywiania pomoże nam w przywróceniu prawidłowego funkcjonowania systemu odpornościowego oraz osiągnięciu pożądanych efektów w walce z grzybicą.

Podobnie jak w przypadku innych diet tutaj również powinniśmy w naszym postępowaniu być konsekwentni, gdyż tylko wtedy możemy skutecznie pozbyć się grzybicy.

Dieta przeciwgrzybicza polega na długotrwałych zmianach w sposobie odżywiania i nie jest cały czas taka sama- jest dietą etapową. Po okresie znacznych restrykcji dietetycznych, następuje okres powrotu do pewnych (ale nie wszystkich!) produktów, które wcześniej uległy wycofaniu, jednak nadal z zachowaniem rozsądku w naszym postępowaniu. Pamiętać należy o tym, że zarodniki Candida mogą krążyć we krwi nawet przez dwa, trzy lata, a w sprzyjających warunkach spowodować mogą nawet nawroty choroby. Dlatego też celem leczenia staje się wzmocnienie systemu odpornościowego, aby nie doszło do ponownego rozwoju drożdżaka.

Możliwości terapii są ogromne. Grzyby w przeciwieństwie do roślin nie mogą wytwarzać materii organicznej przy udziale światła, dwutlenku węgla i wody. Korzystają one z określonych substancji odżywczych. Drożdżaki do życia potrzebują węglowodanów. Zatem można by pomyśleć, iż wykluczając z diety właśnie węglowodany udałoby się nam ich skutecznie pozbyć. Jednak jest to bardzo nieprawidłowy sposób myślenia. Musimy pamiętać, iż węglowodany są bardzo potrzebne w naszej diecie.

Na szczęście w walce z grzybicą nie jesteśmy do końca bezradni. Możemy ją „przechytrzyć”. Otóż drożdże preferują cukry proste, gdyż brakuje im odpowiednich enzymów do strawienia węglowodanów złożonych. Zatem spożywana przez nas żywność powinna zawierać jak najmniej cukrów prostych, gdyż w tym momencie pozbawimy chorobotwórcze drożdżaki podstaw do bytowania.

Tak jak już wspomniano powyżej, dieta przeciwgrzybicza polegać powinna na jak największym ograniczeniu konsumpcji cukrów prostych, ale również dwucukrów. Zatem zrezygnować należałoby z glukozy (cukru gronowego), fruktozy oraz cukru rafinowanego (sacharozy, czyli dwucukru złożonego z glukozy i fruktozy). Wynika stąd potrzeba wyeliminowania z jadłospisu słodyczy, a więc cukierków, ciast, herbatników, czekolady, pralinek, kakao rozpuszczalnego, słodzonych, kartonowych soków owocowych, oranżady. Pamiętajmy, że im spożywamy więcej produktów z tej listy, tym większa ilość cukru trafia do organizmu i tworzą się korzystne warunki dla rozrostu drożdżaków.

Na początku na pewno nie będzie nam łatwo zrezygnować ze słodyczy, jednak po pewnym czasie stopniowo przyzwyczaimy się do nowego smaku, a brak słodkości przestanie nam dokuczać.

Podczas zmiany naszych dotychczasowych nawyków żywieniowych powinniśmy uważać na to, by zamiast cukru nie zacząć spożywać nadmiernej ilości tłuszczów. Cukry proste w pierwszej kolejności zastąpić należałoby węglowodanami złożonymi, substancjami balastowymi oraz białkiem, a nie tłuszczami.

Zwróćmy także uwagę na to, że żywność dla diabetyków nie jest sensowną alternatywą, ponieważ znajdujące się w jej składzie syntetyczne środki słodzące również mogą posłużyć grzybom za pożywkę.
Powinniśmy zwrócić także szczególną uwagę na to, co pijemy. Bardzo wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego jak duże ilości cukru zawierają gazowane napoje typu Coca-Cola czy oranżady. Najlepszy rozwiązaniem byłoby  wypijanie w przeciągu dnia dwóch litrów dobrej jakościowo wody, gdyż pozwoli nam to na lepszą eliminację toksyn.
Bardzo istotne jest to, by spożywane przez nas produkty żywnościowe były dobrej jakości i oczywiście świeże. Zrezygnujmy z żywności typu fast-food, jak również gotowych produktów, czy półproduktów.

Kolejnym ważnym elementem naszego postępowania jest zwiększenie ilości substancji balastowych w naszym pożywieniu. Najlepszymi ich źródłami są wszelkie warzywa, sałatki i produkty pełnoziarniste. Włókna roślinne mają zdolność mechanicznego usuwania kolonii grzybów w jelicie cienkim, a równocześnie zapobiegamy zaparciom.

Z kolei jeżeli infekcja drożdżakiem jest powiązana z nietolerancją glutenu, to należy wykluczyć go z diety. U niektórych ludzi gluten wywołuje fermentację w jelitach, wzdęcia, alergię. Gluten odnaleźć możemy przede wszystkim w pszenicy, życie, jęczmieniu  czy owsie. Kiedy tolerancja glutenu jest prawidłowa, proponuje się ograniczenie produktów z białej mąki, a więc np. spożywanie chleba żytnio-razowego czy pełnoziarnistego.

Bardzo istotne jest pamiętanie o unikaniu pokarmów, które zakłócają proces trawienia lub wywołują u nas alergię.

Zgodnie z obecnym stanem wiedzy zarówno z dziedziny medycyny, jak i dietetyki dieta przeciwgrzybiczą odpowiada optymalnemu modelowi zdrowego odżywiania. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na fakt, że redukcja ilości cukrów prostych w naszej diecie nie tylko pozwala na zahamowanie rozrostu grzybów, ale również pomaga w prewencji wielu chorób dietozależnych m.in. cukrzycy, otyłości, hipercholesterolemii, chorobom sercowo-naczyniowym, otyłość, podwyższony poziom lipidów we krwi, choroby sercowo-naczyniowe, próchnicy (schorzenia te przynajmniej częściowo lub pośrednio są uwarunkowane spożyciem nadmiernych ilości cukrów prostych).

Jednocześnie powinniśmy być świadomi tego, że nie może jedynie poprzestać na stosowaniu specjalnej diety, gdyż za jej pomocą nie jesteśmy w stanie zmusić infekcji grzybiczej do odwrotu. Jeśli nie zostanie wdrożona odpowiednia kuracja oczyszczająca, za pomocą diety pozbawimy grzyby potrzebnych im substancji odżywczych, ale równocześnie spowodować możemy przeniesienie się drożdżaków (w poszukiwaniu źródeł pożywienia) z powierzchni jelita do jego niżej położonych warstw. Spustoszenia, jakich są w stanie tam dokonać są znacznie większe. Zatem pamiętać musimy, że leczenie przeciwgrzybicze powinno być prowadzone dwutorowo, a więc łączyć w sobie preparatów leczniczych z właściwym postępowaniem dietetycznym!

Warto również zwrócić uwagę na fakt, iż długotrwała infekcja grzybicza prowadzić może do uczulenia się na różnorakie produkty spożywcze, dlatego też warto wykonać testy na istnienie nietolerancji pokarmowych.

CZYM WŁAŚCIWIE JEST LECZENIE BIOMEDYCZNE AUTYZMU?

Choroby ze spektrum autyzmu są zazwyczaj diagnozowane przez psychologów i psychiatrów. Rodzice często wierzą, że problemy ich dzieci są natury psychologicznej i rozwijają się na podłożu genetycznym. Typowe “psychologiczne” objawy u dzieci ze spektrum autyzmu obejmują opóźnienie mowy, brak kontaktu wzrokowego, brak reakcji na imię, nieprawidłowe kontakty społeczne, zachowania kompulsywne i stereotypowe (czyli np.powtarzanie pewnych “rytuałów”, których zmiana może wywoływać trudne zachowania u dziecka), zaburzenia motoryczne (czyli np. machanie rękami, brak równowagi, trudności z trzymaniem kredki), zaburzenia sensoryczne (np. nadwrażliwość na dotyk, na dźwięk)  itp.

Często jednak rozpoznanie psychologiczne i psychiatryczne nie jest poparte dogłębnymi badaniami medycznymi i medyczne problemy dzieci z autyzmem często są niedostrzegane.
Od wielu lat toczy się dyskusja nad fizyczną stroną autyzmu – dzisiejsza nauka znalazła dowody na to, że chorobom ze spektrum autyzmu towarzyszą często problemy z układem pokarmowym, zaparcia lub biegunki, dysbioza jelitowa (czyli przerost nieprawidłowych, chorobotwórczych bakterii oraz grzybów), nieprawidłowo funkcjonujący układ odpornościowy, zaburzenia neuroprzekaźników i wiele innych problemów.

Obraz autyzmu jako choroby atakującej mózg przedstawia doskonale dr Martha Herbert w swoich artykułach “Autism  – the brain disorder or disorder that affects the brain?” (”Autyzm – choroba mózgu czy choroba która atakuje mózg?”)

Co dolega tym dzieciom? Obecnie wielu naukowców zakłada istnienie kombinacji zatrucia metalami ciężkimi (takimi jak rtęć, ołów, aluminium) z zakażeniami wirusowymi i bakteryjnymi. Te toksyny zwalniają lub blokują przemiany biochemiczne zachodzące w organizmie, prowadząc w ten sposób do objawów psychicznych i fizycznych.
Koncepcja leczenia biomedycznego autyzmu  (prezentowana m.in w książce dr Jaquelyn McCandless “Dzieci z głodującymi mózgami” (lektura wręcz zalecana przed przystąpieniem do leczenia) a także w książkach dr Kennetha Bocka i innych)   zakłada, że usunięcie przyczyn fizycznych prowadzi do poprawy stanu psychicznego dziecka i w efekcie do wyleczenia “autyzmu” (autyzm leczenie).
Celem interwencji biomedycznej jest usunięcie toksyn z ciała dziecka oraz następnie naprawa wyrządzonych przez nie szkód. Obecnie istnieje szereg interwencji, które znacznie poszerzają możliwości lecznicze i dają rodzicom wybór metody.

Za każdym razem interwencję powinny poprzedzać dokładne badania diagnostyczne, które mają na celu pogłębienie diagnozy.

Podstawą takiej interwencji jest określenie, na jakim podłożu rozwinęły się objawy autyzmu. Jeśli powodem zaburzeń zachowania są toksyny, ważne jest określenie jakiego są one rodzaju.

Najczęściej, u dzieci z problemami żołądkowo-jelitowymi toksyny te pochodzą z jelit – uszkodzona jest bariera jelitowa i bariera wątrobowa, w związku z tym utrudnione jest odtruwanie z bardzo aktywnych toksyn biologicznie czynnych. Do tego dochodzi utrudnione odtruwanie z toksyn środowiskowych, które kumulują się w organizmie i powodują uszkodzenia.

Część toksyn endogennych, czyli pochodzenia powstaje w wyniku zaburzeń wchłaniania glutenu i kazeiny, pozostałe są skutkiem nasilonej fermentacji jelitowej.

Dlatego powstrzymanie tej intoksykacji jest podstawą interwencji medycznej w autyzmie.

Zapobieganie powstawaniu tych toksyn i oczyszczenie z nich jest podstawą interwencji biomedycznej.

W większości przypadków leczenie dzieci z autyzmem zaczyna się od indywidualnie dobranej diety – najczęściej bezmlecznej, z ograniczeniem glutenu.

We wszystkich przypadkach w których z autyzmem współistnieją problemy żołądkowo-jelitowe (biegunki, zaparcia, cuchnące stolce, cuchnące wiatry, inne objawy sugerujące zapalenie jelit jak np nagłe napady nieuzasadnionej agresji  lub przybieranie specjalnej postawy czyli tzw. posturing) ależy również przeleczyć jelito przeciwzapalnie i wyeliminować chorobotwórcze bakterie i grzyby.

Ważne jest przy tym wspieranie wątroby, która jest narządem najbardziej cierpiącym na skutek procesów zachodzących w jelitach i która przy przedłużonym stanie zapalnym jelit może ulec uszkodzeniu.

Inne zasady tej interwencji to:

-leczenie współistniejących infekcji – np. przewlekłych infekcji wirusowych (protokół Valtrexu proponowany przez Stana Kurtza), leczenie boreliozy przy współistniejącej boreliozie układu nerwowego, leczenie infekcji paciorkowcowych o ile współistnieją z autyzmem (np zespół PANDAS)

-naprawa zaburzonych szlaków metabolicznych czyli tzw. “bypass genetyczny”

Typowym przykładem “bypassu genetycznego”, cytowanym w “Biochemii” Stryer’a jest podawanie L-argininy przy wadach wrodzonych cyklu mocznika. Tego typu wada sprawia, że ciało ma za mało enzymów, żeby poradzić sobie z przetwarzaniem jakiejś substancji. W przypadku wady cyklu mocznika taką substancją jest amoniak – zalewa on mózg, powodując encefalopatię, czyli objawy “autyzmu”.

Bypass genetyczny może dotyczyć także specyficznych mutacji genetycznych – np. jest nim podawanie kwasu 5-tetrahydrofoliowego, witaminy B6 i metylowanej formy witaminy B12 przy mutacjach genu MTHFR zaburzających procesy tzw metylacji  (jest to mutacja która umyka przesiewowym badaniom genetycznym).

Inne choroby które mogą przebiegać pod maską autyzmu to np. choroba Wilsona – czyli zaburzenia gospodarki miedzią. W przypadku choroby Wilsona odpowiednim leczeniem jest zapobieganie wchłaniania miedzi poprzez podawanie odpowiednich form cynku, jeśli to nie wystarcza konieczna może być chelatacja miedzi przeprowadzana w odpowiednich placówkach.

Kolejnym przykładem genetycznego schorzenia, które manifestuje się jako autyzm, jest rzadkie schorzenie genetyczne znane jako SLOS (Smith-Lemli-Opitz Syndrome) w którym zaburzona jest produkcja cholesterolu. Osoby dotknięte tą wadą powinny otrzymywać cholesterol jako suplement- choć powszechnie wiadomo, że osobom które nie cierpią na tę niezwykle rzadką wadę genetyczną nadmiar cholesterolu zdecydowanie szkodzi.

Lekarz który podejmuje się “leczenia autyzmu” powinien wykazać się wiedzą na temat diagnozy wszystkich wyżej wymienionych zaburzeń i stosowanych w ich leczeniu interwencji, nawet jeśli niektóre z tych interwencji odbywać się muszą w wyspecjalizowanych Zakładach Klinicznych.

Medycyna integracyjna stawia na “leczenie pacjenta” bardziej niż na “leczenie choroby”, biorąc pod uwagę indywidualność biochemiczną i immunologiczną każdego organizmu jak również narażenie na czynniki zewnętrzne, takie jak zatrucia środowiskowe w powiązaniu z unikalną reakcją pacjenta na te czynniki.

Medycyna integracyjna postrzega zdrowie jako witalność, zdolność do prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie, zdolność do cieszenia się pełnią życia.

Dlatego tak ważna jest wczesna diagnostyka chorób, na etapie subklinicznym, zanim wystąpią one pełnoobjawowo.

Dlatego diagnostyka i leczenie obejmuje:

• najważniejsze szlaki biochemiczne organizmu i zaburzenia związane z ich funkcjonowaniem, takie jak niedobory witamin,
• zaburzenia funkcjonowania układu immunologicznego
• zaburzenia hormonalne
• stany zapalne
• przewlekłe zakażenia takie jak candidiaza, chlamydiaza, borelioza, dysbioza przewodu pokarmowego
• zaburzenia trawienia i absorbcji pokarmów a także nietolerancje i alergie pokarmowe
• przewlekłe narażenia na toksyny, takie jak metale ciężkie czy toksyny środowiskowe

Metody medycyny integracyjnej są połączeniem udokumentowanych naukowo tradycji medycyny naturalnej z najnowszymi osiągnięciami medycyny akademickiej.

To połączenie sprawia, że zachowane jest całościowe podejście do organizmu i pacjent otrzymuje kompleksowe leczenie według najnowszych standardów, zgodne z naturą a równocześnie oparte w pełni na doniesieniach naukowych.

Działania lecznicze dotyczą:

• jelit jako najważniejszego narządu odpornościowego organizmu: leczenie dysbiozy, nietolerancji pokarmowych, zaburzeń trawienia, zaburzeń absorbcji
• stymulacji i regulacji układu odpornościowego
• wspomaganie detoksyfikacji organizmu, zarówno poprzez wzmacnianie narządów za nią odpowiedzialnych, jak i poprzez zastosowanie substancji aktywnie wiążących toksyny
• regulacji pracy mitochondriów
• regulacji zaburzeń biochemicznych poprzez odpowiednią suplementację mineralno-witaminową
• równoważenia zaburzeń hormonalnych i zaburzeń neuroprzekaźników
• leczenia zakażeń
• zniwelowania stresu oksydacyjnego i neutralizacji wolnych rodników, odpowiedzialnych za procesy nowotworzenia,
  starzenia, degenerację neuronów, autyzm
• wypracowania zrównoważonego sposobu odżywiania
• wypracowania nowego, harmonijnego stylu życia.

Diagnoza to nie wyliczenie faktów, a ich interpretacja we wzajemnym powiązaniu.

Jednym  z wielu przykładów choroby środowiskowej, w której medycyna integracyjna sprawdza się znakomicie, jest autyzm wczesnodziecięcy. W osobnych zakładkach piszemy więcej na temat problematyki zagadnienia, jakim jest autyzm.

Autyzm jest jedną z największych zagadek współczesnej medycyny. Wiemy już, że autyzm najczęściej jest wynikiem splotu kilku czynników – np. kombinacji choroby jelit, zatrucia środowiskowego i czynników genetycznych. Autyzm wikłany jest przez zaburzenia immunologiczne – podobne w naturze np. do zaburzeń immunologicznych w stwardnieniu rozsianym. Autyzm także często komplikowany jest prze jest czynnik zakaźny – np. borelioza układu nerwowego. Najczęściej problemy te  u pacjentów z autyzmem występują równocześnie, więc trzeba je równocześnie leczyć.

Większość chorób środowiskowych przebiega tak, jak autyzm – jeden czynnik nie wystarcza do tego, by spowodować chorobę, podobnie jak leczenie tylko jednego narządu, bez zrozumienia ich wzajemych relacji, nie wystarcza by uzyskać poprawę.

Ostatnio medycyna zna pojęcie chorób mitochondrialnych . Żle funkcjonujące mitochondria są przyczyną chronicznego zmęczenia, nowotworów, choroby Parkinsona, Alzheimera, mogą też powodować autyzm i wiele innych poważnych zaburzeń.

Niniejsze strony, łącznie z zakładkami poświęconymi poszczególnym jednostkom chorobowym, przeznaczone są przede wszystkim dla pacjentów, toteż pewne problemy przedstawiamy tu celowo w znacznym uproszczeniu.

Osoby pragnące pogłębienia wiedzy medycznej zapraszamy do działu “Publikacje” oraz “referencje”

W dziale “publikacje” znajdują się zarówno artykuły jak i popularne prezentacje

W dziale “referencje” w miarę wolnego czasu będziemy starali się  umieszczać streszczenia artykułów stricte naukowych, które są podstawą pracy, którą wykonuję na co dzień. Większość z nich jest w języku angielskim, gdyż jest to język współczesnej nauki, ale postaramy się opatrzyć krótkim komentarzem w języku polskim.

Do niedawna przedmiotem dyskusji był fakt, czy w ogóle możliwe jest leczenie autyzmu, gdyż autyzm uważany był za chorobę nieuleczalną.

Dziś, za sprawą niezależnych naukowców i rodziców dzieci autystycznych, którzy nie zaakceptowali tego powszechnie panującego przekonania, udało się zidentyfikować grupy konkretnych problemów medycznych, występujących u dzieci autystycznych.

Podwaliny pod teorie naukowe związane z biomedycznym leczeniem autyzmu dali głównie naukowcy i rodzice związani z ruchem DAN! (Defeat AutismNow!) zapoczątkowanym przez Dr Bernarda Rimlanda. Najnowsze badania w tej dziedzinie publikowane są stale na stronie Autism Reseach Institute z San Diego w USA.

Dotychczas udało się wyodrębnić następujące grupy problemów medycznych u dzieci z autyzmem:

- zaburzenia dotyczące funkcji przewodu pokarmowego (zapalenie jelit, infekcje i dysbioza jelitowa, nietolerancje i alergie pokarmowe, zaburzenia trawienia, osłabiona praca trzustki, zaburzenia kwaśności soku żołądkowego)

- problemy z oczyszczaniem organizmu z toksyn, zarówno tych pochodzenia wewnętrznego jak i pochodzących z ekspozycji środowiskowej, w związku z tym akumulacja toksyn (m.in metali ciężkich) w organizmie

-przewlekłe infekcje bakteryjne i wirusowe

-zaburzenia funkcjonowania układu odpornościowego

-zaburzenia funkcji mitochondriów

-wzmożony stres oksydacyjny

-zaburzenia szlaków metabolicznych i neuroprzekaźników

Leczenie biomedyczne autyzmu powinno w każdym przypadku zostać poprzedzone dokładną diagnostyką (autyzm diagnoza), w celu wykluczenia wad wrodzonych oraz innych chorób które mogą przebiegać pod maską autyzmu (takich jak niedoczynność tarczycy, przytarczyc, choroba Wilsona, porfirie czy inne choroby przebiegające z zaburzeniami świadomości i z objawami ze strony układu nerwowego).

Leczenie autyzmu musi być prowadzone indywidualnie i dopasowane do konkretnych problemów występujących u pacjenta.

Do interwencji biomedycznych zalicza się

- dietę - najczęściej bezmleczną, z ograniczeniem glutenu. Dietę dopasowujemy do indywidualnych potrzeb pacjenta, biorąc pod uwagę jego nietolerancje pokarmowe i alergie. Np. w przypadku alergii na gluten eliminujemy gluten, w przypadku zaburzenia trawienia skrobii ograniczamy węglowodany złożone i podajemy proste, w przypadkach kiedy to konieczne ograniczamy podaż białek. W każdym przypadku zalecamy, by dieta była bogata, lekkostrawna i zawierała odpowiednią ilość kalorii.

- leczenie przewodu pokarmowego: obejmuje

• leczenie przeciwgrzybicze i przeciwbakteryjne dysbiozy,
• walka z zaparciami,
• podawanie suplementów regulujących funkcję nabłonka jelitowego,
• podawanie suplementów przywracających właściwe proporcje pomiędzy krótkołańcuchowymi kwasami tłuszczowymi,
• wspomaganie trawienia poprzez podawanie enzymów trawiennych, regulacja kwaśności soku żołądkowego,
• regulacja pracy trzustki,
• wspomaganie wątroby,
• leczenie refluksu żołądkowo-przełykowego

Ponadto, w leczeniu chorób leżących u podłoża autyzmu konieczne jest

-wspomaganie detoksyfikacji organizmu poprzez usuwanie toksyn nagromadzonych w jelitach i wspomaganie funkcji detoksyfikacyjnej wątroby,

-oczyszczanie z metali ciężkich i toksyn środowiskowych -

-walka z przewlekłymi infekcjami -w tym spomaganie układu odpornościowego poprzez regulację funkcji grasicy oraz podawanie preparatów wzmacniających odporność -wspomaganie mitochondrów poprzez podawanie suplementów regulujących ich pracę -walka ze stresem oksydacyjnym poprzez podawanie antyoksydantów -

-wyrównywanie szlaków metabolicznych poprzez celowaną suplementację niedoborów mineralnych i witaminowych -

-modulowanie czynników epigenetycznych poprzez poprawę procesów metylacji w organizmie

-regeneracja układu nerwowego oraz usprawnianie pracy mózgu i procesów uczenia się poprzez odpowiednie leki i suplementy

Prawidłowa diagnoza autyzmu (autyzm diagnoza) i wcześnie rozpoczęte leczenie ma ogromne znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania pacjentów w społeczeństwie.

Leczenie biomedyczne autyzmu powinno być zawsze skojarzone z właściwym programem terapeutycznym. Odpowiednio dobrana terapia jest tu postrzegana jako właściwe działania rehabilitacyjne.