Podejście do leczenia
Chorobami odzwierzęcymi nazywamy infekcje związane z przenoszeniem patogennych bakterii i pasożytów (ale też wirusów), na człowieka bezpośrednio od zwierząt - jednak późniejszym transmiterem może być też człowiek. Zwierzęta mogą stanowić rezerwuar, w którym dojdzie do przemiany patogennej bakterii w postać bardziej zjadliwą dla człowieka. Często też źródłem zakażenia jest środowisko np. gleba, woda, mięso.
Choroby odzwierzęce w dużej mierze dotyczą głównie osób związanych ze zwierzętami - hodowców, weterynarzy czy leśników. Musimy jednak pamiętać o tym, iż szczególnie narażoną grupą będą też osoby z pierwotnie lub wtórnie obniżoną odpornością - dzieci, osoby starsze, osoby ze zdiagnozowanymi niedoborami odporności, czy osoby z chorobami współistniejącymi.
Do zakażenia tymi chorobami może dojść również podczas zabawy w piaskownicy, w której dziecko może mieć styczność na przykład z odchodami zwierzęcia. W lesie możemy natknąć się na kleszcze, a w domu możemy zjeść zainfekowane, niedogotowane mięso czy jaja.
Infekcje odzwierzęce mogą przyczyniać się do szeregu specyficznych i niespecyficznych objawów - skórnych, jelitowych, związanych z mgłą umysłową, tikami, problemami z mową czy zaburzeniami pamięci.
Do zdiagnozowania najczęstszych chorób pochodzenia zwierzęcego wykorzystujemy badania przeciwciał takie jak w panelu zoonoz.
Do przykładów chorób odzwierzęcych należy chociażby, bardzo częsta infekcja jelitowa wywołana bakterią Campylobacter, zarażenie glistą psią , toksoplazmoza, a także bruceloza.
